Bij een inrit van drie meter of meer komt de vraag vanzelf: maak je er één vleugel van of twee? Het lijkt een detail, maar het bepaalt de zwaarte van de constructie, de benodigde ruimte, de prijs en het dagelijks gebruik. Bij een poort op maat kan het allebei; hieronder waar de keuze op neerkomt.
De grens ligt rond twee meter
Een enkele draaivleugel is prima tot ongeveer twee meter breed. Daarboven wordt het eigen gewicht het probleem: de vleugel gaat doorhangen, het kantelmoment op de paal neemt sterk toe en de scharnieren slijten sneller. Je kunt dat compenseren met zwaardere profielen en een diagonale verstijving, maar er zit een grens aan.
Bij een opening van drie tot vier meter is een dubbele poort daarom vrijwel altijd de logische keuze: twee vleugels van anderhalve tot twee meter, elk goed te dragen door een normale paal met een normale fundering.
Zwaaiuimte: twee keer minder diep
Het praktische voordeel van een dubbele poort is dat elke vleugel maar de helft van de ruimte nodig heeft om open te zwaaien. Bij een opening van vier meter zwaait een enkele vleugel vier meter de inrit in; bij een dubbele poort is dat twee meter per kant.
Op een korte oprit waar de auto vlak achter de poort staat, is dat het verschil tussen wel en niet kunnen openen. Het is ook de reden dat een enkele poort bij bredere openingen in de praktijk zelden werkt, ook al is hij constructief uitvoerbaar.
- enkele vleugel: prima tot circa 2 meter breed
- dubbele poort: vanaf 3 meter opening de standaard
- dubbele poort heeft per vleugel de helft van de zwaaiuimte nodig
- dubbele poort vraagt een grondsluiting en een aanslag
- ongelijke verdeling kan, maar valt optisch op
- bij automatisering: twee motoren in plaats van één
Wat een dubbele poort extra nodig heeft
Twee vleugels betekent twee scharnierparen, een grondsluiting om de eerste vleugel vast te zetten, en een aanslag op de middenstijl zodat de tweede vleugel niet doorslaat. Die grondsluiting hoort met een huls in beton te zitten, op precies de goede plek.
Bij automatisering komt er bovendien een tweede motor bij, plus een besturing die de vleugels in de juiste volgorde laat bewegen: bij het sluiten moet de ene vleugel eerder dicht zijn dan de andere, anders botsen ze. Dat maakt een dubbele draaipoort iets duurder en iets storingsgevoeliger dan een schuifpoort.
Gelijke of ongelijke verdeling?
Een dubbele poort hoeft niet uit twee gelijke helften te bestaan. Een verdeling van bijvoorbeeld een derde en twee derde werkt prettig als je meestal één vleugel opent om even naar buiten te lopen en alleen bij de auto beide gebruikt.
Wel valt een ongelijke verdeling optisch op, zeker bij een poort met een strak lijnenspel of een symmetrisch patroon. Bij een sierpoort kiezen we daarom meestal toch gelijke helften en lossen we de looproute op met een aparte loopdeur ernaast.
Of toch een loopdeur erbij
De combinatie die in de praktijk het prettigst werkt: een dubbele inrijpoort plus een aparte looppoort van een meter ernaast. Je opent de grote poort dan alleen voor de auto, en voor alle dagelijkse loopjes gebruik je de loopdeur.
Dat spaart bij een automatische poort aanzienlijk aan motorbewegingen, en het is bovendien praktischer met de kliko, de fiets of de boodschappen. Bij een loopdeur in dezelfde uitvoering en kleur oogt het geheel als één entree.
En de schuifpoort?
Bij openingen boven vijf meter, of bij een korte oprit of een hellend terrein, is een schuifpoort vaak de betere oplossing dan een dubbele draaipoort. Die heeft geen zwaaiuimte nodig, maar wel een vrije strook langs de inrit ter lengte van de poort.
Wij bespreken bij de opname welke variant in jouw situatie het beste uitpakt en meten daarvoor niet alleen de opening maar ook de zwaai- en schuifruimte in. Wij maken stalen poorten en inrijpoorten op maat en leveren en plaatsen ze in Overijssel, Gelderland en Flevoland.
Doorhangen: waarom lange vleugels het opgeven
Het doorhangen van een te lange vleugel is geen kwestie van slecht staal maar van eenvoudige mechanica. Het gewicht van de vleugel werkt op het uiteinde, ver van het scharnierpunt, en dat wringt het frame diagonaal uit het vierkant. Het resultaat: de onderhoek aan de sluitzijde zakt, de poort gaat slepen en sluit niet meer aan.
Er zijn drie manieren om dat te voorkomen. Zwaardere profielen, wat gewicht en kosten toevoegt. Een diagonale verstijving in het frame, van de onderhoek bij het scharnier naar de bovenhoek bij de sluitzijde — constructief het meest effectief, maar zichtbaar in het ontwerp. Of een spanstang met spanschroef, die je later kunt bijstellen als de poort toch iets zakt.
Bij een dubbele poort speelt dit allemaal veel minder, simpelweg omdat elke vleugel de helft korter is. Dat is naast de zwaaiuimte de belangrijkste reden dat wij bij openingen boven de drie meter vrijwel altijd twee vleugels adviseren in plaats van één.